«Κάθε σύστημα ζωής είναι ιεραρχικό και έχει την δική του αριστοκρατία. Μόνο ένας σωρός σκουπιδιών δεν είναι ιεραρχικός και μόνο σε έναν τέτοιο δεν ξεχωρίζουν αριστοκρατικές ιδιότητες. Αν παραβιαστεί η αληθινή ιεραρχία και εξοντωθεί η αληθινή αριστοκρατία, τότε εμφανίζονται ψεύτικες ιεραρχίες και σχηματίζεται μια ψεύτικη αριστοκρατία. Ένα μάτσο απατεώνες και δολοφόνοι από τα κατακάθια της κοινωνίας μπορούν να σχηματίσουν μια νέα ψεύτικη αριστοκρατία και να αντιπροσωπεύσουν μια ιεραρχική τάξη στην κοινωνική δομή. Έτσι αντί της αριστοκρατικής ιεραρχίας, διαμορφώνεται μία οχλοκρατική ιεραρχία. Και η κυριαρχία του όχλου δημιουργεί την δική της εκλεκτή μειοψηφία, την δική της επιλογή από τους καλύτερους στην αλαζονεία, τους ισχυρότερους από τους αγύρτες, άρχοντες και μεγιστάνες του βασιλείου των αντι-Ευγενών.»

Νικολάι Μπερντιάεφ («Φιλοσοφία της Ανισότητος»)

Ο Απόλλων ήταν για τους Έλληνες και Ρωμαίους το αρχέτυπο του τέλειου ανθρώπου: όχι μόνο ισχυρός, αλλά και αρμονικός, όχι μόνο ευφυής, αλλά και καλλιεργημένος, όχι μόνο δίκαιος, αλλά και φιλεύσπλαχνος στην αυστηρότητά του. Στην αναζήτηση της χρυσής τομής μεταξύ της πνευματικότητος και της λογικής, μεταξύ της εμπνεύσεως και της πειθαρχίας, της φυσικής δυνάμεως και της ευαισθησίας… Συμβόλιζε την ιδέα ότι ο ανώτερος στόχος δεν είναι η δύναμη, αλλά η αναλογικότητα. Αυτό το ιδανικό, απεικονισμένο στο μάρμαρο, έγινε για χιλιετίες ένα εγχειρίδιο για το πώς μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος — σαφής, ολοκληρωμένος και αρμονικός.
Στην φωτογραφία ο Απόλλων του Μπελβεντέρε, από ελληνικό πρωτότυπο περιόδου 330—320 π.Χ. — πρότυπο αρμονίας, που εκφράζει πολύ περισσότερα από απλά ένα «όμορφο σώμα».

“Όλο το γίγνεσθαι γεννιέται από την σύγκρουση των αντιθέτων· οι καθορισμένες ποιότητες που μας φαίνονται μόνιμες, δεν εκφράζουν παρά την παροδική υπεροχή του ενός από τους παλαιστές, αλλά δεν θέτουν τέρμα στον αγώνα, η πάλη διαρκεί αιώνια. Τα πάντα διέπονται απ’ αυτή την πάλη και η ίδια αυτή πάλη εκφράζει την αιώνια δικαιοσύνη.

Είναι μια ιδέα αξιοθαύμαστη που έχει αφετηρία της την αγνότερη πηγή του ελληνισμού, που θεωρεί τον ανταγωνισμό ως τη διηνεκή ενέργεια μιας συμπαγούς και αυστηρής δικαιοσύνης, συνδεδεμένης με σκοπούς αιώνιους. Μονάχα ένας Έλληνας ήταν ικανός να καταστήσει αυτή την ιδέα θεμέλιο σε μία κοσμοδικία· είναι η καλή Έρις του Ησιόδου, υψωμένη σε παγκόσμιαν αρχή, είναι η αγωνιστική σκέψη των Ελλήνων και των παλαιστρών, του ανταγωνισμού των πολιτικών κομμάτων και των ελληνικών πολιτειών, γενικευμένη όμως στο άπειρο, σε βαθμό που ο μηχανισμός του κόσμου κινείται τώρα μέσα της.”

Φ. Νίτσε (“Η γέννηση της φιλοσοφίας στα χρόνια της ελληνικής τραγωδίας”)

“Η δημιουργία ενός έργου είναι ένα είδος κοσμογονικής πράξεως. Πάντα με ενδιέφερε αυτή η “υπέρβαση”: η τέχνη που παύει να είναι μόνο τέχνη, και μετατρέπεται σε θεουργία. Η φιλοσοφία, που διαγράφει τα όρια μεταξύ θεωρίας και δράσεως και γίνεται ζωή, όπου το κατακόρυφο του πνεύματος, ο Axis Mundi δίνει νόημα στην οριζόντια ύπαρξη. Η δημιουργικότητα που ξεσπά μέσα από μικρά δωμάτια, αίθουσες και εργαστήρια για να γίνει ένα πραγματικό Magnum Opus. H Ποίηση που αποκτά την δύναμη των μαγικών επικλήσεων. Η μουσική που μεταδίδει τον απόηχο της προϋπάρξεως. Η ζωγραφική που δεν θέλει απλώς να “απεικονίσει” και να χρησιμεύσει ως αντανάκλαση και αρχίζει να πυροδοτεί τους μύστες της. Ένα θέατρο που επιστρέφει στα τελετουργικά και αρχαία μυστήρια.”

Ρέι Κουρτσβάιλ – “Singularity is near”

«Αποτίω φόρο τιμής σε εκείνους που μιλούν στον άνεμο, στους τρελά ερωτευμένους, στους οραματιστές, σε εκείνους που θα έκαναν το όνειρο πραγματικότητα. Στους απορριφθέντες, στους αποκλεισμένους. Στους ανθρώπους της καρδιάς, σε εκείνους που επιμένουν να πιστεύουν στα αγνά συναισθήματα. Σε εκείνους που γελοιοποιούνται και κατακρίνονται. Σε εκείνους που δεν φοβούνται να πουν αυτό που σκέφτονται και που δεν το βάζουν ποτέ κάτω».

Μιγκέλ ντε Θερβάντες